Հայաստանում ժողովրդավարությունը դարձել է ընտրովի, պայմանական և իշխանության շահերին ենթարկված գործիք․ Մհեր Մելքոնյան

Հայաստանի Հանրապետության գործող իշխանությունը  շարունակաբար հանդես է գալիս ժողովրդավարության մասին բարձրագոչ հայտարարություններով՝ փորձելով թե՛ երկրի ներսում, թե՛ միջազգային հարթակներում ձևավորել «ժողովրդավարական Հայաստանի» պատրանքը։ Սակայն իրականությունը, որի հետ ամեն օր առնչվում է քաղաքացին, բացահայտում է միանգամայն այլ պատկեր․ Հայաստանում ժողովրդավարությունը դարձել է ընտրովի, պայմանական և իշխանության շահերին ենթարկված գործիք։ Այս մասին գրել է ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանը։

«Այսօր մենք գործ ունենք ոչ թե ժողովրդավարական կառավարման, այլ երկակի ստանդարտների վրա հիմնված քաղաքական համակարգի հետ։

Իշխանությանը քննադատող յուրաքանչյուր ձայն արագորեն հայտնվում է թիրախում։ Քաղաքացիական ակտիվիստները, հոգևորականները, ընդդիմադիր գործիչները, անկախ լրագրողները և հասարակական կառույցները բախվում են ճնշումների, հետապնդումների, վարչական և քրեական լծակների կիրառման։ Իրավապահ համակարգը, որը կոչված է պաշտպանել օրենքը, վերածվել է քաղաքական պատվերներ իրականացնող մեխանիզմի։

Քննադատությունը որակվում է «սադրանք», անհամաձայնությունը՝ «պետականության դեմ վտանգ», իսկ այլախոհությունը՝ «անվտանգության սպառնալիք»։ Այս ամենը ներկայացվում է որպես «օրինական գործընթաց», սակայն իրականում դա խոսքի ազատության և քաղաքական բազմակարծության կոպիտ խախտում է։

Սակայն նույն խստությունը, նույն վճռականությունն ու «օրենքի գերակայության» մասին հռետորաբանությունը անհետանում են այն պահին, երբ խոսքը վերաբերում է իշխանության ներկայացուցիչներին։ Կոռուպցիոն սկանդալներ, պետական միջոցների անարդյունավետ օգտագործում, քաղաքական և կառավարման ձախողումներ՝ մնում են առանց իրավական և քաղաքական հետևանքների։ Այստեղ օրենքը դառնում է լուռ, դատական համակարգը՝ կույր, իսկ պատասխանատվությունը՝ անտեսանելի։ Իշխանական շրջանակներում ձևավորվել է անպատժելիության մթնոլորտ, որն այսօր արդեն սպառնում է պետական կառավարման հիմքերին։ Երբ ժողովրդավարությունը օգտագործվում է որպես արտաքին լսարանին ուղղված ցուցափեղկ, իսկ երկրի ներսում կիրառվում են ճնշման, լռեցման և վախեցման մեթոդներ, դա այլևս ժողովրդավարություն չէ։ Դա քաղաքական կեղծիք է։

Գործող իշխանության իրական նպատակը վաղուց այլևս երկրի զարգացումը չէ։ Նպատակը իշխանության պահպանումն է՝ ցանկացած գնով։ Այդ ճանապարհին զոհաբերվում են ժողովրդավարական ինստիտուտները, արժեզրկվում է օրենքը, թուլանում է պետությունը։

Սա քաղաքական կարճատեսություն է, որը վտանգում է ոչ միայն ներկան, այլև երկրի ապագան։ Պետություն չի կարող կառուցվել վախի, կեղծիքի, լռեցման և երկակի ստանդարտների վրա։

Հայաստանին պետք է ոչ թե ժողովրդավարության իմիտացիա, այլ իրական ժողովրդավարություն՝ հիմնված սկզբունքների, ոչ թե երկակի ստանդարտների վրա։ Պետք է իշխանություն, որը չի թաքնվում գեղեցիկ բառերի հետևում, չի վախենում հաշվետվությունից և չի օգտագործում օրենքը որպես քաղաքական մահակ։

Ժողովրդավարությունն արժեք է միայն այն ժամանակ, երբ այն գործում է բոլորի համար՝ անկախ քաղաքական դիրքից, համոզմունքից կամ իշխանության նկատմամբ վերաբերմունքից»։